Auf dem Fahrrad

De tweede dag van ons verblijf hebben we van 9.30 tot 18.30 uur op huurfietsen doorgebracht, met de nodige onderbrekingen in observatiehutten en uitkijktorens. Lunchpakketten mee. Van Federow via Schwarzenhof naar Boek (spreek uit: Beuk), via twee observatiepunten langs de Fischteiche en dan weer terug door het Boeker Forst naar Speck (met een 800 jaar oude linde) en dan via Schwarzenhof weer terug naar ons uitgangspunt in Federow. Ongeveer 30 km. Zie onderstaande kaart.

Federow bij de potloodpunt.

Allee landschapstypes van het park trokken aan ons voorbij. Moeras en broekbos, veengebied, eiken- en beukenbos, naaldbos. Een foto-impressie van de omgeving waar wij in reden, met uitzichten vanaf de uitkijktorens.

Ook in Mecklenburg-Vorpommern is 2019 een jaar van veel en grote paddenstoelen als gevolg van de recente overvloedige regenval. Deze foto is genomen tijdens de fietstocht, maar de foto had op talloze andere plaatsen in het natuurpark genomen kunnen worden.

Inmiddels, om meer precies te zijn de dag hiervoor, wilde ik ook de klapekster aan de doelstellingen voor de waarnemingen in onze herfstvakantie toevoegen. En hoe het kan, ik weet het niet, maar op weg van Boek naar de observatiepost bij de visvijvers fietsend door een prachtig glooiend landschap zag ik in een oogwenk in de top van een boom een klapekster. Mijn dochter had haar Nikon paraat en schoot onderstaande plaatjes als bewijs. Door mijn kijker zag ik de klapekster in het vrije veld bidden en als een torenvalk naar een prooi duiken, kennelijk een grote rups o.i.d. en deze in de boom oppeuzelen. Toen we weer euforisch de fietstocht voortzetten, zagen we nóg een klapekster, alsof het niet op kon.

Bij de visvijvers van Amalienhof zagen wij een zeearend, meerdere rode en zwarte wouwen, en twee buizerds. Na ons vertrek bij de observatiepost zag ik tussen de bomen door een pleister(slaap?)plaats voor wel dertig grote zilverreigers. Plotseling, terwijl wij onze foto-apparatuur in stelling aan het brengen waren, stonden alle reigers stokstijf, om daarna in opperste verwarring op te vliegen. Maar niet wij, maar een zeearend was de veroorzaker van de complete chaos. Onderstaande foto van het idyllische plekje is gemaakt toen de rust weer enigszins was weergekeerd.

Idylle

Op de terugweg hebben we de 800 jaar oude linde in Speck op de gevoelige plaat vastgelegd.

En op de laatste stop, aan de Mühlensee, heb ik nog wat zitten mijmeren, terwijl mijn dochter verwoede pogingen deed een eekhoorn te fotograferen. Het leverde een zoekplaatje op.

Deze prachtige dag eindigde zoals de dag begonnen was: honderden zo niet duizenden overvliegende kraanvogels.