De laatste dag….

…van onze vakantie wilden we de kraanvogels opzoeken in hun foerageergebieden en proberen zo dicht mogelijk bij ze te komen. Ook dit zou weer een zoektocht vanjewelste worden, maar het geluk had ons tot nog toe bepaald niet in de steek gelaten. Op de plaatsen die bewoners hadden aangegeven en die een gids van het Naturpark had aangeduid zagen we geen kraanvogels. Wel grote groepen kol- en toendra rietganzen, zowel op het wintergraan als in de lucht. Het was wat nevelig grijs weer. Bij de prachtige kerk van Ankershagen uit 1266, tegenover het Heinrich Schliemann Museum (de eerste opgraver van Troje), sloegen we rechtsaf, met de bocht mee richting Wendorf en dan, op de akkers aan onze rechterhand; honderden foeragerende kraanvogels! Alweer geluk gehad.

Kerk van Ankershagen uit 1266
Op de akker
Ook de kolganzen aten mee
Impressie

Als afsluiting van de dag wilden wij nog één keer naar onze favoriete observatiehut nabij Federow om te zien of we toch nog wat foto’s van een zeearend zouden kunnen maken, hoewel het nog steeds nevelig was. Toen we als enigen de hut betraden, zag ik in één oogopslag

een zeearend,
die na enige tijd weer afscheid van ons nam.

Inmiddels hadden wij in de hut gezelschap gekregen van

een zwarte roodstaart.

Gezellig, zo’n pienter ogend vogeltje aan het einde van een onvergetelijke herfstvakantie, waarbij wij dankbaar gebruik hebben gemaakt van dit uiterst informatieve boek van Hans Peeters. Een absolute aanrader voor degenen die in onze voetsporen willen treden.